Ik wil een monster neuken

Javiera Belem, performer en actrice, komt bij me thuis met het idee voor een fetisjistische performance. “Ik wil een monster neuken,” zegt ze tegen me.

Teratofilie: erotische of seksuele aantrekkingskracht tot monsters, misvormde wezens of niet-menselijke schepsels met een monsterlijk uiterlijk.

Ze brengt een tekst mee, een verhaal dat zich op een ander niveau afspeelt. Het is een soort astrale reis waarin ze afreist naar een andere, denkbeeldige stad, waar haar minnaar op haar wacht. Deze minnaar is een gigantisch, slijmerig monster. Hij heeft talloze enorme tentakels waarmee hij haar binnendringt, natmaakt en verstikt tijdens de seks. Nadat ze in alle menselijkerwijs mogelijke openingen is gepenetreerd, smeekt ze haar onheilspellende minnaar wanhopig: “Kom in me klaar, spuit alles in me.” Gehoorzamend aan haar instructie giet het monster een transparante vloeistof in haar, die haar gewelddadig overspoelt en haar doet exploderen. Het verhaal eindigt met haar vraag: “Is dit sterven? Als ik dood ben gegaan, was het geweldig.”

Het verhaal raakt me, maar ik heb het gevoel dat er iets ontbreekt. In mijn hoofd begint de vraag rond te spoken over de ‘kleine dood’. Waarom moet ik ‘sterven’ van genot? Is verstikking soms een kans om aan de werkelijkheid te ontsnappen, om maar een heel klein beetje dood te gaan? Zou dat korte moment waarin de aderen opzwellen en het lichaam zijn kleur verliest om te veranderen in een rode, kwetsbare massa, voor een seconde het geweld kunnen vervangen dat ik op internet heb gezien?

In het verhaal is het monster degene die verstikt, en we moeten met lichaam en stem de verrukkelijke, pijnlijke seksuele ontmoeting met dit wezen verkennen. Ik neem tijdens het repeteren de rol van het monster op me: een sjaal om de hals van Javiera, terwijl zij op handen en knieën zit. Javiera herhaalt de tekst keer op keer. Ik trek haar zo strak mogelijk aan, terwijl we beiden meegaan in de erotische dynamiek van degene die wurgt en degene die gewurgd wordt. Het verrast me hoe erotisch het is om de controle te hebben over haar lichaam en haar ademhaling. Ik voel hoe het contact tussen de stof en haar lichaam ons allebei opwindt.

Om het monster op het podium gestalte te geven en het lichaam tot het uiterste te drijven, zoals in de tekst wordt voorgesteld, sluit Colectivo Tensión zich aan bij de performance, een collectief dat gespecialiseerd is in de praktijk van kinbaku. Kinbaku is een Japanse erotische touwbindkunst. De naam betekent “strakke binding” of “gespannen binding”. Anders dan bij puur functionele immobilisatie werkt men hier bewust met vorm, spanning, kwetsbaarheid, pijn, genot en de machtsverhouding tussen degene die bindt en degene die gebonden wordt.

Voor de dag van de performance, in het kader van het feest FAE (Festival de Arte Erótico Chileno), bouwt Colectivo Tensión een web van spinnenkoorden en lianen die druipen van het monsterslijm en waarin de performer verstrikt en weer los kan raken, voortdurend in de lucht, hangend in een harnas. De vloer is bedekt met grof zout. Op het zout ligt een tv uit de jaren negentig, zonder signaal. Omdat het niet alleen om genot draait, brengen we obstakels het podium op, indringende beelden, opdringerige gedachten, een overzicht van de wekelijkse tijdlijn: fascistische topontmoetingen, de kinderen en vrouwen van de genocide, bommen, bommen, bommen, afschuwelijke mannen die in de camera praten. Ze dringen steeds weer de scène binnen tot het ondraaglijk wordt, tot de performer smeekt om te sterven.

Javiera Belem is klaar voor haar erotische reis naar de dood. Ze binden een touwharnas om haar heen dat haar afgeknelde borsten voor iedereen zichtbaar maakt; haar vlees vervormt onder de druk van het materiaal. Ze hijsen haar krachtig omhoog. Ze schreeuwt van de pijn, zegt dat het ondraaglijk is: het gewicht op haar heupen, haar botten die via de touwen haar hele lichaam dragen. Met de camera in de hand vraag ik me af hoe ze dat in genot zal omzetten. Ik druk op opnemen. Het publiek komt binnen om het ritueel bij te wonen. Dat was wat er nog ontbrak: de pijn verdwijnt en het besef dat anderen toekijken geeft de performer de exhibitionistische impuls die ze nodig had. Ze wil niet langer alleen gezien worden terwijl ze neukt, ze wil dat men haar ziet sterven tijdens de poging. De tekst klinkt en wordt begeleid door het ingesnoerde lichaam, de haperende ademhaling en het vocht dat langs de touwen druipt.

Dáár vond de werkelijke transformatie plaats. We wilden dat het monster haar werkelijk kon binnendringen, omdat ze dat eiste met bloeddoorlopen ogen, met bont en blauw vlees van het vele verzetten. Het genot werd onderbroken door het doorbreken van de vierde wand, telkens wanneer de actrice erin slaagde contact te maken met de realiteit. Maar die realiteit móét wel worden weggelaten, genegeerd, omdat ze zo moeilijk te verteren is. En daarom opnieuw de pijn, de eis van de dood: “Kom in me klaar, kom in me klaar.” De climax gaat gepaard met een transparante vloeistof die, verlicht door de lampen van de oude loods waar het zich afspeelde, net zo goed sperma, bloed, speeksel of alles tegelijk had kunnen zijn, en de zaal, onze ogen en onze oren dreigde te overspoelen.

Na het grote orgasme, de kleine dood, wordt het lichaam langzaam naar beneden gehaald. Het licht verandert in iets kils, de illusie van een mortuarium: de rust van het lichaam, inmiddels ademloos, onaangedaan door het nieuws van onze tijd, door de radicale en massale beelden van het planetaire monster.